Λεξίδια για σημαντικές αιτίες

@ Το διαδίκτυο δεν ανήκει στα παραδοσιακά ΜΜΕ με τις εξαρτήσεις τους που, γι' αυτό αναφέρθηκε στην αρχή, μάλλον άλλον προτιμούσαν. Το ότι ο Obama χρησιμοποίησε επικοινωνιακές στρατηγικές, και ότι από κάποια στιγμή και μετά έπαιξε με τα Μέσα και συγκεκριμένα κέντρα (και αυτά μαζί του) θεωρώ πως δεν αναιρεί το γεγονός -που ξεφεύγει από τις εκλογές- ότι αυτή η φοβική εικόνα που περνάνε δεκαετίες τώρα αυτά τα Μέσα κατά του διαφορετικού, δεν στάθηκε ικανή να ανατρέψει μια κοινωνική δυναμική που θέλει να ανατρέψει το χριστιανοφονταμενταλισμό των δεξιών. Το γεγονός ότι τα Μέσα απέκρυπταν συστηματικά το τι γινόταν στο Ιράκ, το ότι προβάλαν την τρομοκρατία ως σκιάχτρο για να αποδομήσουν στοιχειώδη δικαιώματα, δεν στάθηκε αρκετό -το πόσο λίγο επέδρασε αυτή η θεματολογία στην εκλογική συμπεριφορά, κάτι λέει...
Όπως δεν είναι αρκετή ούτε εδώ η προσπάθεια διαμόρφωσης μιας δημόσιας ατζέντας που πολλές φορές δεν έχει καμία σχέση με τη ζωντανή καθημερινη μας πραγματικότητα. Τα ΜΜΕ δημιουργούν κλίμα, ναι. Τα ΜΜΕ, όμως, δεν αποφασίζουν για μας. Αυτό υποστηρίζω και το αντιπαραθέτω στην άποψη που χρεώνει τα πάντα στη δύναμη των ΜΜΕ, στη μηντιοκρατούμενη κοινωνία που είναι αποχαυνωμένη από τα μηνύματα της επικοινωνίας και, πρακτικά, θεωρεί ότι δεν υπάρχουν περιθώρια παρεμβάσεων. Αυτόν χαρακτηρίζω "μικρό" μύθο.
Από εκεί και πέρα, προφανώς και δεν κινούνται ανά 4-5 χρόνια οι κοινωνίες (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτή καθεαυτή η εκλογική διαδικασία δεν έχει τη σημασία της). Η κινητικότητα είναι διαρκής. Κάποιες στιγμές πιο έντονη, πιο οργανωμένη, πιο μαχητική. Σε αυτή τη διαδικασία θεωρώ πως οφείλουν να παρεμβαίνουν τα κινήματα και η αριστερά.

@ Κατ' αρχήν, εγώ ευχαριστώ για το διάλογο.

Δεν διαφωνούμε απλώς, νομίζω, εστιάζουμε σε διαφορετικά πράγματα γιατί ξεκινάμε από διαφορετική αφετηρία. Να γίνω σαφέστερος: η δική μου αφετηρία σε αυτή την εγγραφή έχει να κάνει με τις απόψεις (που κυκλοφορούν) ότι όσο λειτουργούν τα ΜΜΕ έτσι ακριβώς όπως περιγράφεις, μια πολιτική δύναμη που δεν θέλει να υποταχθεί ή δεν θέλει να συναλλαγεί ή απλά δεν λαμβάνεται υπόψη, είναι καταδικασμένη. Θεωρώ πως αυτός είναι ένας "μικρός μύθος" με την έννοια ότι αν κάνεις πολιτική, αν έχεις πρόταση, τότε μπορείς να ξεπεράσεις το σκόπελο -και ως εδώ αναφέρομαι σε δυνάμεις που λειτουργούν εντός συστήματος.
Αν μιλάμε για δυνάμεις που είναι εντός αλλά δηλώνουν και φιλοδοξούν να αλλάξουν το σύστημα, τα πράγματα είναι πιο σύνθετα (συν τοις άλλοις διότι έχουν να αντιπαλέψουν και την πολιτισμική / ιδεολογική αλλοτρίωση που προωθούν αυτά τα ΜΜΕ). Και πάλι όμως, το παιχνίδι δεν έχει κριθεί. Απλώς (απλώς, που λέει ο λόγος) οφείλεις να δώσεις έμφαση στο ιδολογικό / πολιτισμικό συνάμα με το ανανεωμένο πολιτικό λόγο, πρέπει να βρεθείς μέσα στην κοινωνία, να αφουγκραστείς και να προτείνεις. Και πατώντας εκεί να βρεις και τους άλλους, εναλλακτικούς ή όχι, τρόπους επικοινωνίας με αυτούς, τους όλο και περισσότερους, που θέλουν να ακούσουν κάτι άλλο, κάτι αφηρημένα άλλο κατ' αρχήν. Τίποτε, πάντως, δεν είναι προκαθορισμένο σε δυο δωμάτια, ούτε οι μηχανισμοί επικοινωνίας είναι τόσο ισχυροί που να κάνουν τον κόσμο πειθήνιο όργανο.
Ευχαριστώ και πάλι για τους προβληματισμούς.

@ Μάρκο, θέτεις δυο διαφορετικά θέματα: αυτό των ΜΜΕ και το πολιτικό για τον Ομπάμα.
Ως προς το πρώτο: Τα ΜΜΕ, ως επιχειρήσεις, προβάλλουν ό,τι πουλάει (είναι προφανές, επομένως, ότι αν δεν βάλεις κανόνες ίσης μετχαίρισης, ο κάθε Ομπάμα θα πουλάει/προβάλλεται περισσότερο από κάθε μακ Κίνεϊ, κάθε Παπανδρέου και Καραμανλής περισσότερο από κάθε Αλαβάνο ή Οικολόγους). Οι πολιτικοί, πάλι, προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τα ΜΜΕ για να επικοινωνήσουν. Σε αυτή τη σχέση, που δεν έχει κανόνες -όπως τα επισήμανε ο dzach- διαμορφώνονται μικρότερες ή μεγαλύτερες διαπλοκές ή, απλά, σκοπιμότητες. Που από μόνες τους, υποστηρίζω βλέποντας μακροχρόνια τα αποτελέσματα, δεν αρκούν για να προκαθορίσουν συμπεριφορές.
Πάμε στο δεύτερο θέμα όπου πας χρησιμοποιώντας ως γέφυρα ένα "αξίωμα": "Στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή η εκλογή αυτή τους βολεύει όλους". Δεν θα σταθώ στο ποιά ήταν η στάση των ΜΜΕ, και πόσο πολεμήθηκε από κάποια ως το τέλος. Θα σταθώ στο όλους: μα, το αμερικάνικο κεφάλαιο (γι' αυτό δεν μιλάμε;) δεν είναι ένα, ενιαίο και αδιαίρετο: ό,τι συμφέρει στον ένα ισχυρό κλάδο του μπορεί να βλάπτει σε τέτοιο βαθμό έναν άλλο που να προκαλεί σκληρό εσωτερικό ανταγωνισμό. Σε αυτόν επάνω, θεωρώ, πατάει ο Ομπάμα. Και υπ' αυτό το πρίσμα κρίνεται πολιτικά η εκλογή του.
Πέραν, όμως, των πραγματικών διαστάσεων, υπάρχουν και οι συμβολικές που θεωρώ λάθος, πολιτικό λάθος, να υποτιμηθούν: οι αφρικανοί που είδα με τα ματάκια μου σήμερα το πρωί να έχουν στήσει αυτοσχέεδιο γλέντι σε μια πλατεία, δεν νομίζω ότι είναι αφελείς που θεωρούν ότι θα αλλάξει η καθημερινότητα της εκμετάλλευσής τους επειδή χιλιάδε μίλια μακριά βγήκε ένας άνθρωπος που κατάγεται από τη χώρα τους. Για άλλο λόγο γιορτάζουν και το καταλαβαίνουμε όλοι μας. Σε αυτούς τους ανθρώπους, λοιπόν, όπως και σε ένα κομμάτι της αμερικάνικης αριστεράς που στήριξε τον Ομπάμα, το να πας να πεις ότι "ξέρετε, αυτός δεν είναι δικός μας, είναι έτσι, αλλιώς και αλλιώτικα", θεωρώ ότι τους θίγει. Είναι σαν να τους θεωρούμε ανόητους που επέλεξαν διαφορετικές συμμαχίες (μιλώντας για πολιτικές δυνάμεις) από αυτές που εγκρίνουμε ή νιώθουν την ανάγκη ενός λυτρωτικού συμβολισμού που, όπως ανέφερα στην εγγραφή όπου παραπέμπει το λινκ μου, έχει και ουσιαστικότατες πλευρές.
Ο διάλογος γίνεται ενδιαφέρον μεν αλλά προσωπικά θα τον συνεχίσω αύριο -έχουμε αγώνα τώρα και εννοώ ποδοσφαιρικό, ως γνωστόν...

@ Να σου πω την αλήθεια, Μάρκο, οι προσδοκίες μου από την εκλογή Obama είναι πολύ, μα πολύ, μικρότερες απ' αυτές που καλλιεργήθηκαν. Αλλά αυτό είναι άλλο από το ότι τον προτιμούσα σαφέστατα από τον άλλο και από το ότι θεωρώ ότι η αριστερά λειτουργεί καλύτερα σε ένα liberal (προοδευτικό) περιβάλλον απ' ότι σε ένα συντηρητικό που έτσι και αλλιώς οφείλει να μην προτιμά.

Στο θέμα των ΜΜΕ: δεν λέω ότι η απάντηση στο "τι πουλάει" είναι η διαπλοκή αλλά ότι στη σχέση που αναπτύσσεται εμφιλοχωρεί και η διαπλοκή. Να το πω αλλιώς πηγαίνοντας στο ποδόσφαιρο, για να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα: όσο συμπαθής και αν είναι ο Πανιώνιος, όσο παιχταράς και αν είναι (και το δείξει κιόλας) ο Recoba, κάθε διευθυντής αθλητικού ΜΜΕ ξεκινά με δεδομένο ότι οι φίλοι του Πανιωνίου (του Πανθρακικού, του Εργοτέλη, του Αστέρα Τριπόλεως) είναι συντριπτικά λιγότεροι από τους Ολυμπιακούς, τους Παναθηναϊκούς και τους ΑΕΚτζήδες. Απευθυνόεμνοι λοιπόν σε αυτούς, αφιερώνουν περισσότερο χώρο στις ομάδες τους με τις οποίες (και με τους παράγοντες που βρίσκονται στο χώρο τους) μπορεί, ενδέχεται, να αναπτυχθεί μια σχέση διαπλοκής, σκοπιμοτήτων, παιχνιδιών. Ενδέχεται...

Πάμε πίσω στα πολιτικά: επί της αρχής, λειτουργεί ο ίδιος μηχανισμός. Η διαφορά είναι ότι δεν πρέπει να λειτουργεί έτσι. Διότι, ακριβώς όπως στο ποδόσφαιρο ενδέχεται μια Λάρισα να φτάσει να πάρει πρωτάθλημα (οπότε πρέπει να διασφαλιστεί ότι δεν θα τη σφάξουν, π.χ. οι διαιτητές), πολύ περισσότερο στην πολιτική, όχι μόνο ενδέχεται αλλά επιβάλλεται ένα μικρός σχηματισμός να έχει τη δυνατότητα να ακουστεί, να προβληθεί, να αλλάξει τους συσχετισμούς -με τη διασφάλιση κανόνων.
Αυτό που υποστηρίζω, όμως, είναι ότι η έλλειψη αυτών των κανόνων, αυτού του πλαισίου, δεν προδικάζει από μόνη της το αποτέλεσμα: ο ΣΥΝ (για να μιλήσω για το δικό μου χώρο) ανέβηκε στο 16% παρά το γεγονός ότι τα Μέσα δεν τον "παίζουν" αντίστοιχα -και "έπεσε" στο 10+% επειδή ο λόγος που απηύθυνε δεν ήχησε πειστικά. Το γιατί είναι μια άλλη συζήτηση που προηγείται της (πολιτικής) επικοινωνίας και αφορά την ουσία της πολιτικής.

@ Επιτέλους, βρε Oneire, και κάποιος (και μην παρεξηγηθείτε οι υπόλοιποι) που πρόσεξε τη μουσική επένδυση! Η αλήθεια είναι ότι έψαχνα να βάλω το "Not In Our Name" της ίδια μπάντας αλλά δεν το βρήκα.