Μια διδακτική ιστορία
Την ιστορία που ακολουθεί μου την αφηγήθηκαν ως απολύτως πραγματική. Τα ονόματα δεν έχουν σημασία μιας και είναι τόσο όμορφη (και εύγλωττη) που δεν χρειάζονται για να καταχωρηθεί.
Κάποιος επώνυμος δημοσιογράφος, λοιπόν, που διδάσκει σε πανεπιστημιακή δημοσιογραφική σχολή, μπήκε μια μέρα στο αμφιθέατρο, κοίταξε τους φοιτητές του, διέκρινε μια πανέμορφη κοπέλα στην πρώτη σειρά, κατεθύνθηκε προς τη μεριά της και, ξαφνικά, έσκυψε και τη φίλησε στο στόμα.
Το τι ακολούθησε, μπορούμε να το φανταστούμε. Πανδαιμόνιο στην αίθουσα (όχι από την "παθούσα", πάντως). Φωνές, αποδοκιμασίες, σκληροί χαρακτηρισμοί κατά του δημοσιογράφου-καθηγητή. Με τα πολλά, ο δημοσιογράφος καθηγητής κατάφερε να ηρεμήσει, κάπως, το αμφιθέατρο ώστε να ακουστεί η φωνή του. "Θέλω να μου περιγράψετε τι ακριβώς έγινε", είπε. Νέες φωνές, νέοι χαρακτηρισμοί. Με τα πολλά, ο δημοσιογράφος-καθηγητής κατάφερε πάλι να ακουστεί: "Κύριοι και κυρίες, είπε, είσαστε όλοι off. Κανείς σας δεν μπήκε στον κόπο να με ρωτήσει, γιατί το έκανα. Ούτε ποια μπορεί να είναι η σχέση μου με την κοπέλα. Δεν παρατηρήσατε καν ότι αυτή η κοπέλα, που σήμερα κάθεται στην πρώτη σειρά, δεν έχει ξαναεμφανιστεί εδώ μέσα, δεν την έχετε ξαναδεί". Σιωπή, ηχηρή σιωπή. "Η κοπέλα είναι η γυναίκα μου και εσείς κοπήκατε -δημοσιογραφία δεν σημαίνει να βγάζω συμπεράσματα έτσι, στο πόδι, χωρίς να αναζητώ, να ρωτάω, να ψάχνω τα τι, τα γιατί, τα πως, τα πότε, τα ποιος".
Θα ήταν ενδιαφέρον να σκεφτούμε πόσο εφαρμόζονται αυτές οι απλές αρχές στην δημοσιογραφία (και στην blog-όσφαιρα), παγκοσμίως -έτσι, για να μη γινόμαστε επαρχιώτες, σήμερα ειδικά που είναι και η Κινέζικη Πρωτοχρονιά την οποία αφορά η φωτογραφία εδώ κάτω (είναι από την wikipedia και δείχνει διακόσμηση για το Κινέζικο Νέο Έτος στην Chinatown του Λονδίνου).
Μερικές σκέψεις για τη δημοσιογραφία, εδώ.
καλησπερα και τα συγχαρητήριά μου...
φοβερη εγγραφή και να την βάλεις να τη μάθουν όλοι απεξω..
θάνος
tha.pblogs.gr
Από ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΣΧΟΣ | Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008 5:38 μμ
Τους άφησε όλους άλαλους :-)
Από Ανδρέας Τριανταφυλλίδης | Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008 10:30 μμ
Από Λεξίδια - Μια διδακτική ιστορία | Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2008 10:43 μμ
Πραγματικά έξοχη - αλλά δεν είναι ιδιο της δημοσιογραφίας μόνο Είναι πολλοί (αν όχι οι περισσότεροι) οι κλάδοι όπου όλοι νομίζουν πως έχουν τις απαντησεις, και όμως ποτέ δεν θέτουν ερωτησεις
Από Θεοδωρος Πέππας | Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008 2:13 πμ
@ Θάνο, θα τη ξεχάσουν πάλι
@ Αντρέα Λαλίστατο σε βρίσκω: κοτζάμ παραπομπή μου έκανες κι ευχαριστώ σε :)
@ Θόδωρε, έχεις απόλυτο δίκαιο, απλά στο ρημάδι το επάγγελμά μας αυτό είναι το πρώτο που μαθαίνουμε!
Από Λάμπρος Τσουκνίδας | Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008 2:24 πμ
Πολύ ωραία η παραβολή...αν μου επιτρέπετε να το πώ έτσι. Είμαστε στην εποχή του φαίνεσθαι πολύ περισσότερο απο την εποχή του όποιου, τέλος πάντων, είναι. Εχουμε ξεκινήσει μια προσπάθεια να κλείσουμε τις τηλεοράσεις στις 11 Φεβρουαρίου. Στο blog μου 'φρεσκάρω' την ιδέα ανανεώνοντας κείμενα για τα ΜΜΕ και τη τηλεόραση. Αύριο θα αναρτήσω και το τελευταίο πριν τις 11. Μου επιτρέπετε;
Από ΕΛΕΝΗ ΓΟΥΡΝΕΛΟΥ | Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008 2:38 μμ
Φυσικά. Συμμετέχω κι εγώ, κυρία Γουρνέλου, στην πρωτοβουλία για το κλείσιμο των τηλεοράσεων (έχω αναρτήσει σχετικό κείμενο εδώ και μέρες). Την καλησπέρα μου.
Από Λάμπρος Τσουκνίδας | Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008 5:36 μμ
Όντως φοβερή εγγραφή. Οι φοιτητές της δημοσιογραφίας αντιδρούν όχι σαν επαγγελματίες του χώρου αλλά σαν κοινό. Το ερώτημα είναι, θα έπρεπε, σαν κοινό να συμπεριφέρεται κατ αυτόν τον τρόπο. Οι δημοσιογράφοι εκτός από παραγωγοί (δεν το κρίνω καλώς ή κακώς), επεξεργαστές, και διανομείς ειδήσεων είναι και καταναλωτές επίσης. Δεν ξέρω το «στυλ» του δημοσιογράφου-καθηγητή, αλλά αν από το κανάλι του σπείρει ανέμους, είναι φυσικό, στο αμφιθέατρο να θερίζει θύελλες.
Από Μάρκος Γκανής | Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008 9:29 μμ
Δεν είναι του τηλεοπτικού χώρου, Μάρκο.
Το θέμα του κοινού που θέτεις, είναι όντως κρίσιμο. Ειδικά στη σημερινή εποχή της υπερπληροφόρησης, όλοι μας, ως πολίτες, ως αποδέκτες της ενημέρωσης, οφείλουμε να αναρωτιόμαστε, να ψάχνουμε να δούμε αν και πώς τεκμηριώνεται αυτό που διαβάζουμε, ακούμε, βλέπουμε.
Από Λάμπρος Τσουκνίδας | Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2008 10:01 μμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας