Το μήνυμα
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, το Πολυτεχνείο -του '73, βεβαίως- (ξανα)ΖΕΙ μέσα από τις εκτοξεύσεις ανακοινώσεων, (επιμνημόσυνων) δηλώσεων, αναλύσεων, ενίοτε δε και μολότοφ που προσπαθούν να το φέρουν στα μέτρα τους για να νομιμοποιήσουν σημερινές πολιτικές επιλογές που ενυπήρχαν (και συνυπήρχαν) στην εξέγερση εκείνου του Νοέμβρη αλλά δεν τη σηματοδότησαν κατ' αποκλειστικότητα -όσον αφορά, μάλιστα, μερικές απ' αυτές, δεν της έδωσαν καν το κυρίαρχο στίγμα...
Το Πολυτεχνείο μπορεί σαφέστατα να εμπνέει, μπορεί να διδάσκει, αλλά δεν χωρά σε κανένα "αυθεντικό", πόσο μάλλον κατ' αποκλειστικότητα, μήνυμα... Ως κορυφαίο πολιτικό γεγονός και όπως κάθε ιστορικής σημασίας γεγονός, το Πολυτεχνείο αντικατοπτρίζει ένα συσχετισμό πολιτικών ιδεών και απόψεων που εκφράστηκαν μια εποχή από συγκεκριμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί και έπαιξαν, κυριολεκτικά, το κεφάλι τους ξεκινώντας απο διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες -κατά βάση μέσα στο σώμα της ευρύτερης Αριστεράς- ως προς το πώς έπρεπε να δοθεί η μάχη κατά της χούντας.
Και όσο και αν, στην κορύφωσή του, το Πολυτεχνείο αποτέλεσε και μια υπέρβαση των αφετηριών του, οι άνθρωποι που ήταν τότε εκεί, στη συνέχεια ακολούθησαν μιαν πολιτική πορεία συνέχειας των πολιτικών θέσεων και αντιλήψεων που τους είχαν οδηγήσει σε εκείνη τη στράτευση η οποία, άλλωστε, είχε αποδώσει πλειοψηφίες και μειοψηφίες μέσα στις συνελεύσεις...
Με δυο κουβέντες: όπως Ψωμί, παιδεία, ελευθερία δεν σήμαινε ακριβώς το ίδιο για όλους όσοι βρέθηκαν τότε στο Πολυτεχνείο, έτσι δεν μπορεί να σημαίνει ούτε και σήμερα. Οι Ρηγάδες, οι αριστεριστές, οι Κνίτες, οι αναρχικοί, οι ομόλογοι (ιδεολογικά) όλων αυτών των ρευμάτων, θα δικαιώνονται (ή δεν θα δικαιώνονται) για τις σημερινές τους πολιτικές επιλογές με βάση το παρόν και όχι σύμφωνα με την "αυθεντική" ερμηνεία του παρελθόντος που κάποιοι "επαναστάτες" επικαλούνται επιχειρώντας να αμαυρώσουν το παρελθόν των άλλων για να δικαιώσουν το δικό τους παρόν...
Με το πολυτεχνείο ήμουν δεμένος απο μικρός. Ίσως επειδή ήταν (είναι) το πιο πρόσφατο ιστορικό γεγονός και το ένιωθα πιο "κοντά" μου. Και μέρες σαν την σημερινή, έπιαναν τα cd των Poll φωτιά.
Συνήθως ακούω οτι εμείς οι νέοι "Δεν έχουμε όνειρα,δεν έχουμε στόχους".
Εγώ διαφωνώ. Και όνειρα έχουμε και στόχους. Απόδειξη η τελευταίες κινητοποιήσεις των φοιτητών και των μαθητών. Ψωμί,Παιδεία,Ελευθερία. Και σήμερα ισχύουν τα ίδια συνθήματα με τότε.
Παιδεία πρώτα απ΄όλα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Πιστέψτε με, η μαθητική ζωή είναι εφιάλτης απο το σχολείο στα φροντιστήρια. Για να μπεις σε ένα πανεπιστήμιο χωρίς βιβλία,εργαστήρια,χωρις καθηγητές,χωρίς καν κτήρια. Σε όσα πανεπιστήμια έχουν μείνει ανοικτά γιατί στην επαρχία ερημώνει το ένα πίσω απο το άλλο (σε επαρχία σπουδάζω,πιστέψτε με το έζησα και το ζω). Και Ελευθερία: Θέλουμε να παίρνουμε μέρος στην λήψη των αποφάσεων και...να μην αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς! Να ακούγονται οι φωνές μας!Όλων!
υ.γ: Αφίστε με τουλάχιστον να παραμείνω ρομαντικός!
Από manos emmanouil | Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007 6:31 πμ
@ Κύριε Εμμανουήλ, η διατύπωση: "όπως Ψωμί, παιδεία, ελευθερία δεν σήμαινε ακριβώς το ίδιο για όλους όσοι βρέθηκαν τότε στο Πολυτεχνείο, έτσι δεν μπορεί να σημαίνει ούτε και σήμερα", αφορά το πώς καθένας φαντάζεται και σχεδιάζει ότι θα κατακτήσει τ' όνειρο και πώς επανανοηματοδοτεί συνθήματα που παραμένουν ασφαλώς επίκαιρα. Π.χ., το "Ελευθερία" του '73 σήμαινε να φύγει η χούντα, σήμερα μπορεί να σημαίνει να αποκτησουμε την ελευθερία να μαθαίνουμε για να αποφασίζουμε.
Απαιτούνται, επομένως, οργάνωση και αγώνες σήμερα.
Από Λάμπρος Τσουκνίδας | Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007 10:07 πμ
Eξοχο, Λάμπρο, απλά έξοχο Θα μου επιτρέψεις να βάλω λινκ Επίσης προσκάλεσα τον νεαρό φίλο κ.Εμμανουήλ να σχολιάσει εκεί που αναρωτιέμαι τι σημαινει το Πολυτεχνείο γιά όσους δεν είχαν γεννηθεί τότε
Από Θεοδωρος Πέππας | Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2007 12:56 πμ
Άριστο το σχόλιο, εμένα όμως με γοήτευσε η εικόνα. Θα ήθελα μερικά λόγια για αυτή
Από Νέαρχος Γαλανάκης | Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007 6:08 μμ
@ Θόδωρε, ευχαριστώ
@ Κύριε Γαλανάκη, η ζωγραφιά είναι του γιού μου (5,5 ετών). Κρίμα που δεν μπορώ να βάλω τις ασπρόμαυρες ζωγραφιές που έκανε μια άλλη τάξη στον παιδικό -ασπρόμαυρες κατ' επιλογή των ίδιων των πιτσιρικιών, που το αποφάσισαν έχοντας δει τις ασπορόμαυρες φωτογραφίες εποχής.
Από Λάμπρος Τσουκνίδας | Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007 11:49 μμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας