Volk, όπου λαός σημαίνει και λύκος...
Η σχέση μου με τους Laibach θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί ως υποτυπώδης -απλώς ήξερα ποιοί είναι και είχα ακούσει δείγματα της δουλειάς τους εξαιτίας ενός καλού φίλου που τους παρακολουθεί από την αρχή.
Αυτή η σχέση άρχισε να αλλάζει (κατ' αρχήν στη διάθεσή μου) από προχθές καθώς, μιλώντας με τον ίδιο φίλο για τα παιδιά μας, μου εξιστόρησε πως ο (σχεδόν δίχρονος) μικρός του, αναφωνεί συνέχεια: "Bach" και δεν εννοεί το μέγιστο Γερμανό... Και έπειτα μου αφηγήθηκε πως χορεύει ο μικρός με τα κομμάτια της τελευταίας τους δουλειάς (του 2006 αλλά τώρα τάπαμε), πως γουρλώνει τα ματάκια του και πώς πάει και κάθεται στον καναπέ να απολαύσει... Και μετά τον άκουσα να λέει ότι η εν λόγω δουλειά, το "Volk", αρέσει και στην αγαπητή του γυναίκα... Και έτσι έσπευσα στα δισκάδικα θεωρώντας εξαιρετικά αξιόπιστες αυτές τις δυο προσεγγίσεις για να αρχίσω να χτίζω μια σχέση με τους Σλοβένους ποπ-ροκ ηλεκτρονικούς "προβοκάτορες"...
Είναι εξαιρετικό -το δηλώνω εξαρχής- το "Volk" :"λαός" στα γερμανικά αλλά "λύκος" στα μητρικά τους σλοβένικα... "Λαός" και "λύκος", ένας τίτλος που επεξηγείται με μια ρήση: "H pop είναι μουσική για πρόβατα και εμείς λύκοι μεταμφιεσμένοι σε τσοπάνηδες"... Επεξηγείται ακόμη καλύτερα από το γεγονός ότι τα τραγούδια δεν είναι τίποτε άλλο παρά διασκευές, μουσικές και στιχουργικές, μιας σειράς ...εθνικών ύμνων. Ύμνων εθνών που επιλέχτηκαν (όπως εξηγούν σε μια συνέντευξη στο postwave.gr) "βάση του ιστορικού τους περιεχομένου και τον ρόλο τους στον πολιτικό και πολιτιστικό ιμπεριαλισμό. Το βασικό κριτήριο ήταν ο ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας ενός κράτους. Φυσικά δεν συμπεριλάβαμε όλα τα ιμπεριαλιστικά κράτη, αλλά μόνο τα πιο επιθετικά από αυτά": Γερμανία, Αμερική, Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Ισραήλ, Τουρκία, Ιαπωνία αλλά και Βατικανό...
Κινούμενοι στο ρεύμα της retro-garde (σαν αντίθεση στο avante-garde), οι Laibach παίζουν -για αυτό το δίσκο μιλάμε- τα πάντα, από σκληρό ροκ μέχρι μελωδίες με παιδικές φωνές ως χορωδία ή πουλάκια που κελαηδάνε πριν πάμε σε βαρείς ηλεκτρονικούς ήχους. Και όλα αυτά στη βάση μελωδιών γνωστών, αν μη τι άλλο από κάποιες αθλητικές συναντήσεις. Γνωστών αγνώστων καθώς ούτε τις ξέρουμε ιδιαίτερα, ούτε οι Laibach τις έχουν κρατήσει σε κατάσταση τέτοια που να αναγνωρίζονται εύκολα. "Πρώτα συλλέξαμε πληροφορίες για τους αυθεντικούς ύμνους, συγκρίναμε διάφορες εκτελέσεις και ηχογραφήσεις. Μετά ξεχάσαμε τα πάντα για λίγο καιρό. Όταν τελικά ξεκινήσαμε να δουλεύουμε τα τραγούδια, ακολουθήσαμε τα ένστικτά μας και αφήσαμε τους ύμνους να μας οδηγήσουν στις δικές τους κατευθύνσεις", λένε οι ίδιοι στην ίδια συνέντευξη. Τα λόγια, πάντως, δεν έχουν τόση σημασία όταν υπάρχει η μουσική της οποίας μπορεί κανείς να πάρει μια γεύση ακούγοντας αποσπάσματα από μια ιστοσελίδα των Laibach στα ελληνικά όπου υπάρχουν και link σε συνεντεύξεις τους.
Κλείνοντας, μια παράθεση στίχων (μπορείτε να τους βρείτε από εδώ>>), εν προκειμένω από το "Anglia": "So you still believe you're superior, / God save your gracious Queen, / Long live your noble Queen. / God save your gracious Queen, / God save you all! / So you still pretend you're ruling the World, / Using all your tricks to keep the picture blurred... / So you still pretend you're ruling the World, / Using all your tricks to keep the picture blurred..."
Πολύ ενδιαφέρον, πάρα πολύ ενδιαφέρον σαν ιδέα. Γιά την Γερμανία; Ξέρεις, σαν σήμερα (χθές, ακριβέστερα!-18/7) ο Χίτλερ κυκλοφόρησε το Mein Kampf! Εχουν την παλαιά εκδοχή του Deutscland uber alles;
Από Θεοδωρος Πέππας | Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2007 0:35 πμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας