Μια ακόμη θλιβερή επέτειος της εισβολής σήμερα. Λόγια θα ειπωθούν, λόγια ειπώθηκαν. Τα "Λεξίδια" δεν επιθυμούν να προσθέσουν και άλλα, ειδικά αφότου αλίευσαν στο απέραντο διαδίκτυο αυτό το εξαιρετικό κείμενο της Yellow Rose (άλλως: Ροδούλας, Τριανταφυλλένιας, Τα Διαμάντια είναι παντοτινά) που, κάτω από τον τίτλο "Όταν το σπίτι μου κάηκε", περιγράφει με τα μάτια του παιδιού που υπήρξε τότε, του παιδιού που αναζητά σήμερα, όσα κανείς μας δεν μπορεί να πει. Διαβάστε το:
Αν το σπίτι σας έπαιρνε φωτιά..
τι θα παίρνατε φεύγοντας???
Το πρώτο πράγμα που λένε όλοι
είναι τους Ανθρώπους..
και τα Ζωντανά του σπιτιού..
Λογικό..και δεν σηκώνει συζήτηση.
Μετά??
τι θα διαλέγατε να πάρετε από όλα
εκείνα τα εκατοντάδες αντικείμενα..
τα χιλίαδες ίσως...
Πίνακες..κοσμήματα..έπιπλα..
κομμάτια αξίας..
κομμάτια συναισθηματικής αξίας...
να σας πω εγώ τι να πάρετε???
MONO ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ.
Εφυγα μικρή ένα πρωινό
από το σπίτι μου
ένα μάυρο καλοκαίρι του 74..
και δεν ξαναγύρισα ποτέ..
Το μόνο που πήρα τότε...
ήταν μια κούκλα..
Η μαμά μου..πήρε τα ασημικά..
Ενα σπίτι..400 τετραγωνικά..
γεμάτο όλα όσα αγαπούσα..
και εγώ και η οικογένεια μου...
έμεινε μόνο του...
μέχρι που κάποιοι ένοικοι
τούρκοι...το κάνανε δικό τους.
Σήμερα μετά από τόσα χρόνια...
Δεν έχω καποια φωτογραφία από τα παιδικά μου χρόνια..
ούτε των γονιών..
των παππούδων μου...
των αναμνήσεων μια ολόκληρης οικογένειας...
Αυτές θα ήθελα να είχαμε πάρει...
μόνο αυτές..
Γιατί οι φωτογραφίες...δεν ξανάρχονται πίσω...
όπως όταν φύγουν οι άνθρωποι..
Γιατί είναι ζωντανές...
Εχουν κρατήσει εκέινη τη στιγμή της ζωής σου..
που έχει χαθεί μέσα στον χρόνο...
και μέσα στη μνήμη σου....
Μόνο φωτογραφίες θα έπαιρνα φέυγοντας
από ένα σπίτι που καίγεται..
γιατί ούτε τα λεφτα..ούτε ο χρόνος τις γυρνά πίσω...
Τότε υπήρχε η συνήθεια..
να στέλλουν φωτογραφίες σε συγγενείς στο εξωτερικό
με ιδιόχειρη αφιέρωση,,
τότε δεν υπήρχε νετ,,ούτε τηλέφωνο..
Για αυτο το λόγο
η μαμα μου έστειλε μια φωτογραφία μου
στη θεία μου στι Λονδίνο.΄
με έιχε φωτογραφήσει στον κήπο μας
ένα πολύ γνωστός φωτογράφος.
Μετά την εισβολή..
και όταν όλες οι φωτογραφίες μας
έμειναν στις στάχτες του πολέμου...
Η θεία μου έκανε δώρο αυτή τη Φωτογραφία.
Είναι η μόνη που έχω από όλη την όμορφη παιδική μου ζωή.
Για αυτό στέλλω σήμερα στους στενούς μου φίλους
φωτογραφίες όλη μερα στο νετ..
Νοιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τις στιγμές μαζί τους..
αλλά να τις φυλάξουνε και για μένα...
καλού κακού...
Δεν το κάνω για να προβληθώ...
ήθελα απλά να το ξέρουν....
Μοιράζομαι μαζί σας αυτή τη φωτογραφία.
Είμαι 3 χρονών...
καλό Βράδυ...
σματςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς
Και τώρα, μπορείτε να διαβάσετε το χρονολογικά προηγούμενο κείμενό της, για το χουντικό πραξικόπημα που άνοιξε την πόρτα στον Αττίλα: "Η Ζωγραφιά μου. 15 Ιουλίου 1974". (διαβάστε και τα σχόλια, υπάρχει και μια άλλη Ροδούλα που θυμάται το τέλος της παιδικής της ηλικίας...). Έτσι, για να θυμηθούμε όλοι μας ότι οι ασκήσεις γεωστρατηγικής και οι πολιτικές αφορούν ανθρώπους, αφορούν παιδιά που το βλέμμα τους σημαδεύεται για πάντα -και βρίσκονται και από αυτή τη μεριά και από την άλλη και την παράλλη γιατί τα παιδιά είναι πάντα παιδιά...
Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ τη Yellow Rose που μου επέτρεψε να χρησιμοποιήσω τα κείμενά της.
Υ.Γ. 2 Θα πρότεινα, σε όποιον θέλει να αφήσει σχόλιο, να το αφήσει απευθείας στη Ροδούλα, στο παιδί να καταθέσει τη σκέψη του...
![meyoung[1].BMP](http://yellow2000rose.pblogs.gr/files/23201-meyoung[1].BMP "meyoung[1].BMP")
Πάρα πολλές φορές ρωτούσα τον εαυτό μου τι θα έπαιρνα από το σπλιτι μου σε περίπτωση φωτιάς.Εκτός από τα παιδιά μου,λοιπόν τους σκύλους μου και τα χρήματα τα οποία είναι σε τόσο εύκολο σημείο για μένα(επίτηδεσ),ναι,θα έπαιρνα κι εγώ τις φωτογραφίες μου.Οι αναμνήσεις ενός ανθρώπου,δεν ξαναγυρίζουν...Τα υπόλοιπα τα δημιουργούμε ξανά.Δε μπορούμε να ξαναγυρίσουμε το χρόνο πίσω πως θα τον φέρουμε?
Από nina p | Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2007 9:40 πμ
Eκπληκτικό το κείμενό σου -και συγκλονιστική η Τριανταφυλλένια. Δεν μπορώ να γράψω πολλά, αλλά δεν χρειάζεται.
Από Θεοδωρος Πέππας | Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2007 5:41 μμ
Σε ευχαρισώ που έκανες τόσο κόπο για μένα.
Σίγουρα η σημερινή μέρα είναι δύσκολη πάντα...
σε ευχαριστώ πολύ..
Εκανα μια νέα εγγραφή σήμερα στο blog μου..
και άλλοι μου αφιερώσανε εγγραφές...
σας ευχαριστώ πολύ...
μα πάρα πολύ....
σματςςςςςςςςςςςςςς
Από Rose yellow | Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2007 10:32 μμ
Το νεότερο επετειακό κείμενο της Yellow Rose είναι συγκλονιστικό.
Από Λάμπρος Τσουκνίδας | Σάββατο, 21 Ιουλίου 2007 0:14 πμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας