Ξεκίνησες το ταξίδι στις καρδιές μας, σύντροφε Γρηγόρη
Το σύντροφο Γρηγόρη δεν τον είχα ποτέ καθοδηγητή -ήμουνα στο "Εσωτερικό" τότε αλλά... δεν τον τοποθέτησα ποτέ "απέναντι"... Ίσως γιατί τον είχα "γνωρίσει" ως νήπιο, εκεί, στο σπίτι μας στη Ρώμη, το '68, όταν ο δρόμος του και ο δρόμος του πατέρα μου χωρίσανε -για χρόνια πολλά. Μέχρι που, ως νέος δημοσιογράφος (τότε, το '89) προσφέρθηκα να τον καλύψω για την "Αυγή"... Τότε ήταν που ξανασυναντήθηκαν οι δυο τους -και άλλοι...- στο σπίτι μας, τότε ήταν που γεφύρωσαν το χάσμα της ανανέωσης, τότε ήταν που γνώρισα το σύντροφο Γρηγόρη, που παρακολούθησα την προσπάθεια του να κάνει τρέχουσα πολιτική σε δύσκολες συνθήκες και τακτικούς συμβιβασμούς, την ώρα που μέσα του έτρεχε με άλλες ταχύτητες, τότε ήταν που ένιωσα τη βάσανο ενός ανθρώπου που ψυχανεμιζόταν πως για να μείνεις πιστός στο όραμά σου και στον εαυτό σου, οφείλεις να ψάχνεις και να υπερβαίνεις -και όσα χρεώθηκες...
Τον έχασα -το ρεπορτάζ με έφερε σε άλλους δρόμους. Εκείνος, πάλι, ακολούθησε τον επίπονο δρόμο της ιστορικής έρευνας, των αναθεωρήσεων, των λόγων που δεν έμπαιναν στα καλούπια των τακτικών κινήσεων της τρέχουσας πολιτικής και της κάθε στιγμής και έτσι (ένιωσα πως) βρέθηκε σχεδόν απομονωμένος τόσο από εκείνους που διαγραφήκανε από τον Περισσό υπό την ηγεσία του (και το ξεχάσανε αμέσως) όσο και από τους παλιούς "εσωτερικούς" -όλο αυτό νιώθω πως αποτυπώθηκε σε αυτή την αμήχανη ανακοίνωση του ΣΥΝ για την απώλειά του, που γίνεται ακόμη πιο αμήχανη αν διαβάσεις τη δήλωση Παπανδρέου και, κυρίως, τη δήλωση Καραμανλή... Το ότι ο Περισσός απέφυγε τις ανακοινώσεις, δεν χρήζει καν σχολιασμού...
Ο σύντροφος Γρηγόρης, νιώθω, πως έφτιασε μια σπάνια τύχη. Βίωσε την ιστορία, έπαιξε σημαντικό ρόλο -και όχι πάντοτε θετικό- προσδιορίστηκε απ' αυτήν τόσο που έγινε καρικατούρα αλλά κάποια στιγμή βρήκε το θάρρος να ξεπεράσει τον ιστορικό εαυτό του και την εικόνα του και έτσι, χάνοντας την περίοπτη θέση στη συλλογική μνήμη της Αριστεράς που θα του πρόσφερε απλόχερα η σιωπή, κατόρθωσε να κερδίσει τον εαυτό του και τη θέση εκείνη που αρμόζει σε όποιον ξεπερνά τις βεβαιότητες -πόσοι θα 'χουμε, άραγε, αυτό το θάρρος, στα γεράματά μας;
Δεν θα αποχαιρετίσω το σύντροφο Γρηγόρη -άλλωστε δεν πάει πουθενά, απλώς ξεκίνησε πλέον το μακρύ ταξίδι μες στις καρδιές μας, εκεί που κερδίζεται η αθανασία.
Στη σελίδα 21, κάτω από ρεπορτάζ για το νέο... ΚΟΚ και ένα άλλο για τη Σαμίνα, κάτω από κάποιεςς αναφορές σε θανάτους αγωνιστών, βρήκε χώρο για να αναγγείλει ο "Ριζοσπάστης" το θάνατο του Γρηγόρη Φαράκου -ενός αγωνιστή που κουβαλούσε τα σημάδια του θανάτου που δνε τον πήρε τότε, στα "πέτρινα χρόνια"... Και απ' αυτό το μικρό μονόστηλο, το μισό αφιερώνεται στο ότι "δραστηριοποιήθηκε έντονα για τη διάλυση του Κόμματος"... Τι ντροπή!...
http://www.rizospastis.gr/page.do?id=8572&;publDate=27%2F3%2F2007&direction=&pageNo=21
Από Λάμπρος Τσουκνίδας | Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007 12:23 πμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας