Λεξίδια για σημαντικές αιτίες

Εκεί πίσω, γύρω στο 1610, 1611, 12, 13, ο Miguel De Cervantes έγραψε μια νουβέλα με τίτλο "Διάλογος δυο σκύλων" (*) όπου ένας σκύλος, ο Μπεργκάνθα, αφηγείται -στον άλλο σκύλο...- τι γινόταν στο μαντρί...

Του διηγείται, λοιπόν, ότι είχε πιάσει δουλειά σε ένα μαντρί και πως, κάθε βράδυ, οι βοσκοί έστελναν τους σκύλους να βρουν τους λύκους που ορμάγανε μες στο σκοτάδι. Οι σκύλοι έτρεχαν όλη νύχτα, ξεσκίζονταν, λύκους όμως δεν έβρισκαν. Αλλά, επιστρέφοντας, όλο και κάποιο ζωντανό αντίκρυζαν σκοτωμένο από λύκο. Ερχόταν το αφεντικό, έβλεπε τι είχε γίνει, έβαζε τις φωνές στους βοσκούς και αυτοί, με τη σειρά τους, μαστίγωναν τα σκυλιά. Έτσι, κάποιο βράδυ ο Μπεργκάνθα αποφάσισε να μη φύγει για το κυνήγι του λύκου, να μην ακολουθήσει τα άλλα σκυλιά αλλά να κρυφτεί και να το περιμένει το λύκο εκεί, στο μαντρί, όπου θα πήγαινε να φάει. Ιδού, λοιπόν, τι είδε:

"Βίγλιζα απ' την κρυψώνα μου και είδα τους βοσκούς ν' αρπάζουνε ένα κριάρι, απ' τα καλύτερα της στάνης, και να το μακελλεύουνε με τρόπο ώστε το πρωί να φανεί πως γίνηκε το μακελλειό απ' τον λύκο. Σάστισα, απόρησα, σαν είδα ότι λύκοι γινήκανε οι βοσκοί και το κοπάδι μακελλεύουν αυτοί που τάχτηκαν να το φυλάγουν. Ταχιά, στον αφέντη μαντάτευαν το μακελλειό του λύκου κι έδιναν το τομάρι και μια στάλα κρέας, ενώ εκείνοι έτρωγαν το περισσότερο και πιο εκλεκτό. Ξανά τους μάλωνε ο αφέντης. Ξανά έδερναν τα σκυλιά. Μα λύκοι δεν υπήρχαν. Το κοπάδι λιγόστευε, ήθελα να το μαρτυρήσω, αλλά λαλιά δεν είχα. Θλιβόμουνα και απορούσα. "Θε μου!" έλεγα "ποιος θα γιατρέψει ετούτη την πληγή; Ποιος θα εξηγήσει πως η φύλαξη βλάφτει, πως κοιμούνται οι φρουροί, πως κλέβει ο μπιστεμένος και ο φύλακας σκοτώνει;"

Τέτοια γινόταν εκεί, μεταξύ 1610 και 1613...

(*) περιλαμβάνεται στο δίτομο έργο "Υποδειγματικές νουβέλες" που, σε μετάφραση Σοφίας Κορνάρου, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Printa.

Από padre στις Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007 @ Τρίτη, 27 Μαρτίου 2007 8:50 πμ
Permalink
Tags: λογοτεχνία , άρθρα , παραμυθια , πολιτική